Hij kronkelde met zijn bladwijzers. Toen Emma verkouden was, verslikte hij zich en moest hij even weg.
« O mijn god, » kreunde hij, terwijl hij zijn adem inhield terwijl hij haar probeerde te wassen. « Waar komt dit allemaal vandaan? »
Tegen de middag leek de woonkamer wel een slagveld. Overal lagen flessen, vieze luiers lagen lukraak verspreid en luiers bedekten alle oppervlakken.
Marks haar stond overeind in bezwete, stekelige plukjes en zijn shirt zat onder het kwijl.
« Dit is waanzin, » hijgde hij, terwijl hij neerplofte in een fauteuil met twee huilende baby’s op zijn schoot. « Hoe doet ze dit elke dag? »
De ultieme crisis kwam rond 15.00 uur. Mark had de kinderen net naar bed gebracht toen Ethan over zijn schone shirt kotste. Op datzelfde moment stootte Emma met haar kleine, zwaaiende arm de fles om die hij op de salontafel had laten staan.
De oplossing spatte op de vloer en trok in het tapijt.
Beide kinderen werden met een schok wakker en begonnen weer te huilen. Mark ging zwaar op de vloer zitten, begroef zijn hoofd in zijn handen en ik hoorde hem fluisteren: « Ik kan dit niet. Ik kan dit niet meer. »
