En later
Het huis van Carter brute van leven: rugzakken stond opgestapeld bij de deur, spaghetti pruttelde op het fornuis. Zoë’s schilderij hing aan de muur, Masons vulkaan stond te drogen op het aanrecht.
Sarah kwam binnen met koekjes. ‘We gaan wat plezier maken, Mason.’
“JA!” juichte Mason.
Emma trok aan haar hand. “Zouden we later willen bloeien? »
Sarah glimlachte. “Natuurlijk. »
Lily keek van de bendeteen. “Ik ben gebleven”, zei ze botweg.
« Ik heb het beloofd. »
« Dat wist niet alles uit. Maar… het gaat goed met je. »
