Een rustige avond verandert in een onaangenaam moment
Het was een van die lange, vermoeiende dagen waarop je je zo naar huis zou willen teleporteren. Claire stapte in de avondtrein met haar tas over haar schouder, haar stappen zwaar, maar ze verlangde naar rust en stilte. Buiten ging de zon onder en kleurde de lucht in zachtoranje en roze strepen. Het licht stroomde door de ramen naar binnen en wierp een gouden gloed over de wagon, alsof het de vermoeide reizigers probeerde te kalmeren met zijn zachte warmte.
Claire vond een lege stoel, ging zitten en haalde ongemerkt adem. Even genoot ze van de stilte, het ritme van de ratelende trein over de rails, het wegstervende gebabbel van de passagiers.
