Maar het lot had, zoals altijd, zijn wrede humor.
Op een regenachtige middag, terwijl ik de tafels in het café aan het afvegen was, ging de deur open.
Een doorweekte, magere man stond daar.
Rodel.
Zijn ogen straalden schuldgevoel en uitputting uit.
« Maricel… kunnen we praten? »
Ik zei niets, maar wees alleen naar een stoel.
Hij zat rillend, met de beker die ik had ingeschonken in zijn handen.
« Ze heeft me verlaten, » bekende hij. « Ik heb nu niets meer. Ik wil mijn excuses aanbieden… misschien opnieuw beginnen. Jij was de enige die echt in me geloofde. »
Even zag ik de man die ooit ‘drie dagen’ zei. Toen verdween dat beeld.
« Opnieuw beginnen? » vroeg ik kalm.
« Ja… voor ons, voor Althea. »
Ik keek hem aan – niet met woede, niet met liefde, maar met afstand.
« De vrouw die op je wachtte, stierf de nacht dat jij voor bedrog koos. »
Hij sloeg zijn ogen neer. Buiten kletterde de regen.
« Ik vergeef je, » zei ik zachtjes, « maar niet om je terug te nemen. Ik vergeef je zodat ik vrij kan zijn. »
KARMA KOMT ALTIJD TERUG
Maanden later kwam hij weer – niet om vergeving, maar om geld.
Hij zei dat hij een nieuw businessplan had.
Ik glimlachte flauwtjes, schreef een blanco cheque uit en trok hem terug voordat hij hem kon aanraken.
« Je hebt alles al een keer afgepakt: mijn vertrouwen, mijn jeugd, mijn rust.
Sorry, Rodel. De bank van Maricel Dela Cruz is voorgoed gesloten. »
Zijn tranen vermengden zich met de regen.
Die dag besefte ik: ik had geen wraak nodig. Het leven deed het voor me.
EEN ONVERZONDEN BRIEF
Maanden later arriveerde er een brief.
‘Maricel’, stond erin,
Je zult dit waarschijnlijk nooit lezen. Ik ben alles kwijt. Als ik terugkijk, zie ik alleen jou – de enige persoon die echt om me gaf. Ik hoop dat je gelukkig bent. Je verdient rust.
Ik vouwde het stilletjes op. Geen tranen, alleen een zucht.
Sommige spijtgevoelens komen te laat, als gasten die aankloppen bij een leeg huis.
TIEN JAAR LATER
Casa Althea is uitgegroeid tot een kleine keten in Laguna.
Althea, inmiddels zestien, straalt en is zelfverzekerd. Ze zegt altijd:
« Mijn moeder heeft niemand nodig om haar vast te houden. Mijn moeder is een superheld. »
Op een middag, toen ik voor een rood stoplicht stond in Ortigas, zag ik hem weer.
Een man van middelbare leeftijd die bouwflyers uitdeelde – grijs haar, versleten kleren.
Rodel.
Hij zag me geschrokken. Ik draaide het raampje open en zei zachtjes:
