Die avond, toen alleen hij en zijn vriendin nog in het koude huis zaten, ontving hij een berichtje van zijn telefoon:
« Schatje, ik ben er nog. Laat je niet voor de gek houden. »
Hij verstijfde, het koude zweet gutste over zijn rug. Toen herinnerde hij zich: misschien was hij zijn telefoon in de kist kwijtgeraakt, terwijl hij zich bukte om zijn vrouw nog een laatste keer te zien, vlak voordat de kist gesloten werd.
Maar… wie had die boodschap kunnen sturen? Zijn vrouw was dood, daar bestond geen twijfel over: de dokter had het bevestigd en de overlijdensakte was getekend.
Trillend schreef hij terug:
« Ben jij het echt? »
Het antwoord kwam meteen:
« Geloof me. Ik ben niet aan een hartaanval gestorven. Ik ben vergiftigd. »
De man voelde de grond onder zijn voeten wegzakken. Zijn vrouw, zo goed, hoe kon iemand haar kwaad willen doen?
Hij vroeg opnieuw, met klamme handpalmen:
« Wie heeft dit gedaan? »
Een korte en angstaanjagende boodschap verscheen op het scherm:
