‘Doe de deuren op slot,’ beval hij.
Clara deed wat hij vroeg. Toen ze zich omdraaide, had Sebastian zich in zijn rolstoel naar het midden van de kamer gereden. Hij stond voor een grote spiegel.
‘Kom hier,’ zei hij.
Clara stond naast hem.
‘Hou je van me, Clara?’ vroeg hij. ‘Niet als verpleegster. Niet als slachtoffer. Hou je van me ?’
Clara keek naar zijn spiegelbeeld – de littekens, de omvang, het zweet. Toen keek ze in zijn ogen. De ogen van de man met wie ze over poëzie had gepraat. De man die haar door de duisternis had geleid.
‘Ja,’ besefte ze, terwijl de tranen in haar ogen prikten. ‘Ik denk het wel.’
« Zelfs zo? »
« Ja. »
Sebastian slaakte een lange, huiverende zucht. « Dan is het zover. »
Hij greep naar de kraag van zijn overhemd. Hij scheurde het open, de knopen vlogen over de vloer.
Clara hapte naar adem. « Sebastian, wat ben je aan het doen? »
Hij stopte niet. Hij raakte zijn nek aan. De losse, littekenrijke huid onder zijn kaak.
En hij trok.
Clara gilde en sloeg haar handen voor haar mond.
De huid scheurde .
Maar er was geen bloed.
Het was siliconen.
Sebastian trok het prothetische masker met een nat, zuigend geluid van zijn gezicht. Hij trok het over zijn hoofd en gooide de pruik er samen mee weg.
Onder het vlekkerige, littekenrijke, gezwollen gezicht van de ‘Varkensmiljardair’ schuilde een man die Clara nog nooit had gezien. Hij had een sterke, gebeitelde kaaklijn. Hoge jukbeenderen. Een gladde, gebruinde huid. Zijn haar was dik en donker.
Hij was… adembenemend.
Maar hij was nog niet klaar.
Hij ritsde de zijkanten van zijn smoking open. Daarna ritsde hij ook het bodysuit eronder open.
Het « vet » viel er in dikke, zware lagen af.
Langzaam en doelbewust stond Sebastian Thorne op uit zijn rolstoel.
Hij was niet kreupel. Hij was 1 meter 88 lang. Hij was gespierd, fit en imposant. Hij stapte uit het ‘dikmaakpak’ en de stapel protheses als een vlinder die uit een groteske cocon tevoorschijn komt.
Clara was verlamd van schrik. Ze kon niet ademen. Ze kon niet spreken. Ze staarde alleen maar naar de vreemdeling die voor haar stond.
Sebastian liep naar haar toe. Zijn bewegingen waren vloeiend, krachtig en roofzuchtig.
‘Clara,’ zei hij. Zijn stem was die diepe, welluidende stem die ze in het donker had gehoord.
‘Wie… wie bent u?’ stamelde ze, terwijl ze achteruit deinsde tot ze tegen de muur botste.
‘Ik ben Sebastian Thorne,’ zei hij, terwijl hij vlak voor haar stil bleef staan. Hij strekte zijn hand uit en omvatte haar gezicht. Zijn handen waren warm en stevig. Geen trillingen.
‘Maar… waarom?’ riep Clara, terwijl de tranen over haar wangen stroomden. ‘Waarom dat masker? Waarom die rolstoel? Waarom die wreedheid?’
Sebastian zuchtte, zijn uitdrukking verzachtte.
‘Vijf jaar geleden,’ begon hij, ‘was ik verloofd. Ze was een supermodel. Iedereen zei dat we het perfecte stel waren. Toen kreeg ik de diagnose van een zeldzame genetische aandoening waarvan ik dacht dat die me zou verlammen. Op het moment dat de artsen de diagnose gaven… vertrok ze. Ze nam de ring mee, verkocht het verhaal van de verloving aan de pers en liet me in de steek.’
Hij keek Clara in de ogen.
