En toen gebeurde er nog iets wat ik niet had verwacht: we begonnen eerlijker met elkaar te praten. Ze gaf toe dat ze er soms vanuit gaat dat het gelijk verdelen van de rekening gewoon de standaard is – dat iedereen in haar omgeving dat zomaar kan doen. Ik gaf toe dat ik het soms moeilijk vind om mijn grenzen opnieuw aan te geven als ik me genegeerd voel, omdat ik bang ben dat ik moeilijk overkom.
Het was geen gevecht.
Het was een correctie. Een herijking.
Toen we opstonden om te vertrekken, was de sfeer warmer dan in het begin. Buiten het restaurant, in het licht van de straatlantaarns, omhelsde ze me stevig.
‘Dankjewel,’ zei ze. ‘Voor je geduld. En dat je het niet raar hebt gemaakt.’
Ik omarmde haar terug. « Daar zijn vrienden voor. We leren van elkaar. »
De avond eindigde niet met wrok. Hij eindigde niet met stille schuldgevoelens van mijn kant of stille frustratie van haar kant.
Het eindigde met wederzijds begrip.
