Waarom blijven we langzaam over de paden van een begraafplaats lopen, bloemen neerleggen, zwijgen, soms zelfs huilen… terwijl we weten dat onze geliefde er niet meer is? Velen stellen zichzelf deze vraag in stilte, zonder hem altijd hardop te durven uitspreken. En toch is het een diep menselijke vraag. Want een graf bezoeken is geen automatische of betekenisloze handeling: het is een intieme daad, beladen met emotie, die veel meer zegt over de levenden dan over degenen die zijn heengegaan.
Het eren van een geschiedenis, niet zomaar een plek.
Ook al geloven we dat de ziel deze wereld heeft verlaten, het lichaam dat daar rust, heeft een heel leven geleefd. Het heeft liefgehad, gewerkt, gelachen, getroost en anderen dichtbij zich gehouden. Een graf bezoeken gaat niet over het vasthouden aan een fysiek object, maar over het erkennen van een compleet verhaal. Het is zeggen: « Je hebt bestaan. Je deed ertoe. » In een maatschappij die snel beweegt en soms te gemakkelijk vergeet, geeft dit eenvoudige gebaar de waarde terug aan een geleefd leven.
