Er zijn vrouwen die alleen wonen.
Niet omdat ze asociaal zijn.
Niet omdat ze een defect hebben.
Niet omdat niemand ze leuk vindt.
Maar omdat ze verschillend zijn.
Ze passen niet gemakkelijk in de traditionele dynamiek van vrouwelijke vriendschappen. Ze waarderen oppervlakkigheid niet. Ze hebben geen constante bevestiging nodig. Ze tolereren bepaalde sociale codes niet die voor veel anderen normaal zijn. En dit leidt er onvermijdelijk toe dat ze weinig vrienden hebben… of zelfs helemaal geen.
Maar het is belangrijk om vanaf het begin te begrijpen:
Deze eigenschappen zijn geen gebreken. Het zijn manieren van zijn.
