Maar Marco woonde in een ander land, en er gingen geruchten dat hij dood was. Zou hij het kunnen zijn?
Elena’s briefje en Marco’s vermelding openden de deur naar een duistere wereld vol intriges. Roberto voelde een rilling over zijn rug lopen. De dreiging was niet alleen gericht tegen Ana, maar tegen alles wat hij had opgebouwd, tegen de nalatenschap van zijn vrouw en de toekomst van zijn dochter.
Het kalmeringsmiddel dat Ana kreeg toegediend, was slechts het begin van een veel uitgebreider plan om hem van zijn fortuin en erfenis te beroven, een plan dat zich nog maar net begon te ontvouwen.
De onthulling van Elena’s briefje en de vermelding van Marco, een verre neef van zijn overleden vrouw Clara, wekte argwaan bij Roberto.
Marco was een hebzuchtige en rancuneuze man geweest, onterfd door Clara’s familie vanwege zijn louche praktijken met onroerend goed en schulden. Roberto had aangenomen dat Marco voorgoed uit hun leven was verdwenen, wellicht ten onder gegaan aan zijn eigen slechte keuzes.
Maar de precisie van het briefje, waarin de diamant « Traan van de Oceaan » en de kustgebieden, juwelen en eigendommen die alleen Clara’s naaste familie tot in detail kende, werden genoemd, was onmiskenbaar.
Rechercheur Miller nam contact op met Interpol en een team van privédetectives dat door Roberto was ingehuurd. De zoektocht naar Marco werd onmiddellijk gestart. Ondertussen verdiepte Roberto zich in Clara’s erfenisdocumenten.
Hij bekeek het oorspronkelijke testament, de trusts en de eigendomsakten. Alles leek in orde, onwrikbaar. Clara’s fortuin, dat na hun huwelijk met het zijne was samengevoegd, was beschermd en volledig bestemd voor Ana.
Enkele dagen later kwam het antwoord. Marco was niet dood. Hij leefde onder een valse naam in een klein Oost-Europees land, waar hij schulden maakte en in de problemen raakte met de wet.
Maar het meest verontrustend was de ontdekking van zijn recente activiteiten: hij had contact gehad met een louche advocatenkantoor dat gespecialiseerd is in erfrechtzaken en familieconflicten, bekend om zijn agressieve tactieken en twijfelachtige ethiek.
En wat nog verontrustender is, is dat dat bedrijf contact had opgenomen met het uitzendbureau dat hij aan Elena had aanbevolen.
Roberto voelde een knoop in zijn maag. De connectie was onmiskenbaar. Elena was niets meer dan een pion, een schaakstuk in een spel dat door Marco was georkestreerd om het familiefortuin in handen te krijgen.
Maar hoe dan? Welk juridisch argument zou Marco kunnen aanvoeren om iets op te eisen dat hem niet toebehoorde?
Roberto’s advocaten, een eliteteam gewend aan zakelijke conflicten, gingen aan de slag. Ze ontdekten dat Marco een oude clausule in het testament van Clara’s overgrootvader had onderzocht, een bijna vergeten clausule die dateerde uit het begin van de 20e eeuw.
In deze clausule werd bepaald dat, indien de directe erfgenamen (dat wil zeggen Clara en, bij uitbreiding, Ana) « niet in staat zouden zijn hun vermogen te beheren vanwege een aanhoudende en ernstige lichamelijke of geestelijke aandoening », de erfenis zou overgaan op de dichtstbijzijnde mannelijke verwant in de familie, mits hij « bekwaam en solvabel » bleek te zijn.
Het was een archaïsche clausule, opgesteld in een ander tijdperk, maar het bestaan ervan vormde een latente bedreiging. Marco had, met Elena’s hulp, plannen gemaakt om Ana’s toestand, verergerd door het kalmeringsmiddel en het trauma, te gebruiken om haar « onbekwaam » te laten verklaren.
Als Ana handelingsonbekwaam zou worden verklaard en Roberto, als haar vader en voogd, op grond van een of andere technische formaliteit of een verzonnen beschuldiging van verwaarlozing (waar het incident met Elena mogelijk op gericht was) zou worden gediskwalificeerd, dan zou Marco zich kunnen presenteren als de « volgende mannelijke verwant » en de erfenis opeisen.
