Metaalachtig.
Doelbewust.

Roberto boog zich dichter naar het scherm, zijn hartslag bonkte in zijn oren.

Elena hurkte naast het bed. Haar schaduw viel over Ana’s gezicht. Het voorwerp glinsterde even in het licht – te precies om iets onschadelijks te zijn. Haar hand bewoog langzaam en methodisch naar Ana’s mond.

Roberto kon niet ademen.

Zijn geest schreeuwde het uit, zijn lichaam verstijfde, en toen—

Het scherm werd zwart.

Alle verbindingen vielen tegelijkertijd weg.

Er verscheen een waarschuwing op het scherm:

VERBINDING VERLOREN.
BEVEILIGINGSSYSTEEM GECOMPROMITTEERD.

Roberto stond zo snel op dat zijn stoel tegen de muur knalde.

Koud zweet doordrenkte zijn shirt terwijl een angst die hij nog nooit had meegemaakt hem overviel. Dit was geen vijandige overname. Dit was geen financiële ineenstorting.

Dit was zijn kind.

Ergens in dat huis.
Alleen.
Met iemand die nooit was geweest wie ze beweerde te zijn.

En voor het eerst in zijn leven besefte Roberto Herrera dat alle macht die hij had opgebouwd niets betekende, tenzij hij Ana op tijd kon bereiken.

En wat Elena ook van plan was…
het was al in gang gezet.

Gecompromitteerd! Het woord galmde als een geweerschot door zijn hoofd. Hoe was dit mogelijk?

Hij had een fortuin geïnvesteerd in dit systeem, dat ontworpen was om onbreekbaar te zijn. Het was het werk van de beste ingenieurs. Roberto stond op van zijn stoel en stootte die daarbij om. Er was geen tijd om na te denken, alleen om te handelen. Hij greep de sleutels van zijn sportwagen, een racemonster waar hij vroeger van genoot, maar dat nu slechts een wanhopig middel was om bij zijn dochter te komen.

De dagelijkse rit van zijn kantoor in het centrum naar zijn landhuis in de heuvels werd een ware beproeving. Elk rood licht was een marteling, elke auto voor hem een ​​ondragelijke hindernis.

Zijn gedachten raasden door zijn hoofd; het beeld van Elena, haar ijzige glimlach, het glimmende voorwerp, de hand die naar Ana reikte, speelde zich steeds opnieuw af. Was het gif? Een verdovingsmiddel? Een ontvoering? De mogelijkheden waren eindeloos, en stuk voor stuk afschuwelijk.

Toen hij eindelijk de imposante poort van zijn terrein bereikte, veranderde zijn paniek in een koele, beheerste woede. De bewakers, twee forse mannen die de ingang hadden moeten bewaken, waren nergens te bekennen.

De poort stond open. Een rilling liep over zijn rug. Dit was geen simpele roofoverval. Het was iets veel georganiseerder, veel sinisterder.

Roberto stormde het landhuis binnen, de echo van zijn voetstappen weergalmde door de immense marmeren hallen. Het huis was stil. Een zware, onnatuurlijke stilte.