Het leven in de bus was een meesterlijke les in doelgerichtheid, maar naarmate Mama Vee’s hart zich uitbreidde met de zorg voor geredde dieren, begonnen de fysieke grenzen van haar mobiele woning beperkend aan te voelen. De dieren die ze in haar leven opnam – wezens die vaak hun eigen stormen hadden overleefd – hadden meer nodig dan alleen een tijdelijk onderkomen; ze hadden een stabiele basis nodig. De bus, hoewel een perfecte aanleiding voor haar aanvankelijke vrijheid, miste de praktische ruimte en isolatie die nodig waren voor comfort op de lange termijn, vooral naarmate de seizoenen veranderden en de dierenfamilie groeide. Net toen de logistieke last van haar missie op haar vastberadenheid begon te drukken, bood het universum een oplossing via de bescheiden weg van de gemeenschap. Een buurman, die de stille nobelheid van haar werk erkende, bood haar een vergeten relikwie aan: een oude caravan die jarenlang aan de elementen was blootgesteld in een nabijgelegen veld.
Voor het ongeoefende oog leek de caravan een verloren zaak: een verweerde aluminium constructie met vervaagde sierlijsten, waarvan het interieur de sporen van tientallen jaren verwaarlozing weerspiegelde. Maar Mama Vee had een visie die de houtnerf onder de stoflagen zag. Waar anderen een ruïne zagen, zag zij een skelet dat wachtte op een nieuwe ziel. Deze caravan was meer dan een afdankertje; het was een canvas voor een tweede hoofdstuk. Het vertegenwoordigde de volgende fase van haar leven in het bos, een kans om haar geredde metgezellen een plek te bieden die zowel stevigheid als warmte bood. De restauratie was echter een immense klus, een project dat meer dan één paar handen vereiste. Het vereiste een gemeenschap.
