‘Goed,’ zei ik. ‘Misschien is er toch nog hoop voor je.’
Nadat hij vertrokken was, schonk ik mezelf een glas van de goede whisky in en liep naar mijn achterveranda.
De lente brak aan in Spokane, de bomen begonnen uit te lopen en de lucht werd warmer en veelbelovend.
Over vier maanden word ik drieënzestig.
Maria was al acht jaar weg.
Ik had vijf van die jaren verspild door me te laten onderschatten door mensen die geen waardering hadden voor opoffering.
Ik was niet van plan om nog meer te verspillen.
Mijn telefoon trilde door een berichtje van Rosa.
Zondagavond eten? De kinderen willen je hun schoolwerk laten zien.
Ik glimlachte en typte terug.
Ik zou het niet willen missen.
Echte familie bleek iets te zijn dat je vond bij mensen die je er echt bij wilden hebben.
Al het andere was gewoon duur theater.
En ik was het zat om kaartjes te kopen voor shows waar ik niet welkom was op het podium.
De whisky smaakte naar vrijheid, en de toekomst zag er precies zo rooskleurig uit als ik hem zelf wilde maken.
