Op de gang wenkte een verpleegster me. « Bent u de jongste dochter? »
« Ja. »
‘Je zus is vorige week langs geweest,’ fluisterde de verpleegster. ‘Hij weigerde haar te zien. Hij heeft de beveiliging opdracht gegeven haar weg te sturen. Hij zei dat hij haar gezicht niet kon aankijken zonder te denken aan wat ze jou had aangedaan.’
Ik hield even stil. Na al die jaren was het Gouden Kind eindelijk verbannen. Het was te laat om ons gezin te redden, maar er zat een grimmige vorm van gerechtigheid in.
Ik liep het verzorgingstehuis uit en de frisse oktoberlucht in. Het regende niet meer. De bladeren kleurden goud en karmozijnrood.
Colin stond me in Boston op te wachten met afhaalmaaltijden en een slechte film die hij op Netflix had klaargezet.
‘Hoe is het gegaan?’ vroeg hij toen ik binnenkwam en mijn sleutels op de toonbank liet vallen.
Ik leunde tegen hem aan en rook de regen op mijn eigen jas. ‘Ik denk dat ik eindelijk klaar ben,’ zei ik. ‘Ik denk dat het verhaal voorbij is.’
Volgend voorjaar trouwen we in de achtertuin van oma Dorothy. Ze is tachtig jaar oud en bedreigt nog steeds mensen die haar dwarszitten. Ze is het menu aan het samenstellen. Gehaktbrood is een absolute must.
Ergens werkt Karen een nachtdienst en vraagt zich af waar het in haar leven mis is gegaan. Mijn vader staart naar een muur in een verzorgingstehuis.
Maar ik? Ik heb een ingelijste bandposter in mijn kantoor hangen – dezelfde die ik op mijn vijftiende al wilde hebben. Ik heb er veel te veel voor betaald op eBay, maar dat doet er niet toe.
Waar het op neerkomt is dat ik de storm heb overleefd. En dat ik de weg naar huis heb gevonden.
