‘Er is een ethisch conflict ontstaan,’ vervolgde Garrison, Keith negerend. ‘Ik kan geen meineed uitlokken. Op basis van de getuigenis die mijn cliënt zojuist heeft afgelegd, zou mijn verdere vertegenwoordiging mijn professionele verplichtingen in gevaar brengen.’
Vertaling: Hij loog. Hij is betrapt. En ik ga niet met hem ten onder.
‘Jij lafaard!’ schreeuwde Keith. Hij stormde op Garrison af. ‘Ik betaal je! Jij werkt voor mij!’
« De gerechtsdeurwaarder! » riep rechter Henderson.
Agent Kowalski duwde Keith met een ruk terug in zijn stoel.
‘Meneer Ford,’ zei rechter Henderson. ‘Ik verwijs het transcript van de hoorzitting van vandaag door naar het Openbaar Ministerie voor mogelijke aanklachten wegens meineed en internetfraude tegen uw cliënt. Laten we dit nu afronden.’
De rechter vaardigde onmiddellijk een voorlopige uitspraak uit.
“Ten eerste bevries ik alle bezittingen van Keith Simmons. Ten tweede ken ik mevrouw Simmons onmiddellijk het exclusieve gebruik toe van de echtelijke woning aan Fifth Avenue en het pand in de Hamptons. Meneer Simmons, u heeft twee uur de tijd om te vertrekken. Als u ook maar één gloeilamp verwijdert, laat ik u arresteren.”
“Ten derde zal de heer Simmons de juridische kosten van mevrouw Simmons volledig vergoeden.”
De zitting is geschorst!
Toen de kamer leegliep, bleef Keith daar verbijsterd zitten. In twee uur tijd was hij van multimiljonair en playboy veranderd in een potentiële crimineel zonder slaapplaats.
Ik liep met mijn moeder naar buiten en voelde me lichter dan ik me in jaren had gevoeld. Maar het verhaal was nog niet helemaal afgelopen.
Toen we de trappen van het gerechtsgebouw opstapten, knipperend in het felle zonlicht van Manhattan, stopte er een zwarte sedan. Het raam ging open. Een man nam plaats op de achterbank. Hij was ouder, met zilvergrijs haar en een gezicht dat uit graniet leek te zijn gehouwen.
‘Papa?’ fluisterde ik.
Catherine verstijfde. « William. »
‘Hallo Catherine,’ zei mijn vader. ‘Ik heb het nieuws gezien. De IJzeren Hamer is terug.’ Hij keek me aan. ‘Grace. Het is lang geleden.’
Mijn vader. De man die de kant van Keith koos toen we net getrouwd waren, omdat het een « goede zakelijke fusie » was.
‘Wat doe je hier?’ vroeg ik.
‘Ik ben hier,’ zei William, terwijl hij het autodeur opende, ‘omdat Keith Simmons me geld schuldig is. Heel veel geld. En ik hoorde dat jullie twee alles van hem hebben afgepakt.’
Hij stapte naar buiten met een document in zijn hand. « Keith heeft zes maanden geleden het penthouse aan Fifth Avenue als onderpand gegeven voor een particuliere lening van mijn bedrijf, Ironclad Capital . Gisteren is hij in gebreke gebleven. Dat appartement is van mij. »
