Eleanor keek op, haar ogen rood. De gebruikelijke arrogantie was verdwenen, vervangen door pijn en verwarring. ‘Waar ga je heen?’ fluisterde ze.
‘Thuis,’ zei Leo vastberaden. Hij hoefde niets uit te leggen. Ze begreep het.
Ze verlieten het restaurant en lieten de verbijsterde gasten en de overblijfselen van een uitbundig feest achter zich. De nacht was donker, maar voor hen scheen een helder, hoopvol licht. Het licht van een nieuw leven in een bescheiden maar gezellig huis, gebouwd door de handen van een liefdevolle vader. Een huis waar ze hun eigen gezin zouden stichten, niet gebaseerd op rijkdom of status, maar op liefde, respect en wederzijds begrip. Een thuis dat hun ware erfenis zou zijn.
