‘Dankjewel,’ zei hij, zijn stem trillend van emotie. ‘Dankjewel voor Anna, voor het huis, en voor… voor het laten zien wat een echte man is.’
Robert schudde hem stevig de hand. Een sprankje hoop flikkerde in zijn ogen. ‘Wees jij ook een echte man, Leo,’ zei hij. ‘Wees een echtgenoot. Wees de baas in je eigen huis. Houd van Anna, bescherm haar, en je zult een goed leven hebben.’
Leo knikte. Hij voelde iets nieuws en krachtigs in zich ontwaken. Hij zou niet langer een marionet in de handen van zijn moeder zijn. Hij zou zijn eigen leven opbouwen.
Het orkest zette een vrolijke melodie in. De sfeer in de zaal was veranderd. Het was warmer, oprechter. Roberts eenvoudige, oprechte geschenk had het ijs doen smelten. Leo pakte Anna’s hand en ze liepen de dansvloer op. Ze dansten, elkaar diep in de ogen kijkend, hun bewegingen vrij van elke pretentie. Er was alleen liefde, hoop en een gedeeld geloof in hun toekomst.
‘Anna,’ zei Leo zachtjes, terwijl hij haar dichter naar zich toe trok. ‘Laten we gaan.’
Ze keek hem verbaasd aan. « Waarheen? »
‘Naar huis,’ antwoordde hij. ‘Naar jouw—naar ons—huis. Ik heb genoeg van deze hypocrisie.’
Een stralende glimlach verscheen op haar gezicht. Ze wilde niet langer in deze koude, vergulde kamer blijven. Ze verlangde naar warmte en comfort – echt comfort, niet het soort dat ze veinsden. Ze vonden Robert en Leo schudde hem opnieuw de hand. « Dank je wel, voor alles. »
Ten slotte kwamen ze bij Eleanors tafel. Leo boog zich voorover. « Mam, we gaan weg.
