Leo, die naast Anna zat, liet zijn blik zakken naar zijn bord, zijn gezicht gloeiend van schaamte. Hij wist dat zijn moeder wreed kon zijn, maar hij had nooit gedacht dat ze zoiets zou doen, hier, op zijn trouwdag.
Anna voelde een scherpe pijn in haar hart, zo hevig dat ze er geen adem meer van kreeg. Eleanors woorden waren een klap in haar gezicht. Ze hief haar hoofd op en keek haar nieuwe schoonmoeder recht in de ogen. Er waren geen tranen in haar ogen, geen spoor van zwakte – alleen een kalme, stille vastberadenheid. Ze zou zich niet laten vernederen. Ze kende haar eigen waarde.
De stilte duurde voort, zo dik dat je hem met een mes kon doorsnijden. Leo bleef naar zijn bord staren, gevangen tussen zijn liefde voor Anna en een leven lang gehoorzaamheid aan zijn moeder. Hij wist dat Eleanor te ver was gegaan, maar hij wist niet hoe hij haar moest tegenspreken.
Anna’s blik dwaalde door de stille kamer totdat hij op haar vader bleef rusten. Ze kende haar vader – zijn stille kracht, zijn onwankelbare integriteit, zijn diepe bron van waardigheid. In dit pijnlijke moment zocht ze zijn steun, een woord, een blik, iets om haar houvast te geven in de storm.
Robert Peterson, een lange en stevige man ondanks de jaren die hij achter het stuur van een vrachtwagen had doorgebracht, stond langzaam op uit zijn stoel. Zijn bewegingen waren weloverwogen en zelfverzekerd. Hij droeg een eenvoudig maar net pak, speciaal voor deze dag gekocht. Er was vermoeidheid in zijn ogen, maar ook een innerlijke kracht die weigerde te buigen voor de omstandigheden. Hij wierp een korte, trotse blik op zijn dochter, een blik vol liefde, en liep naar de microfoon.
Eleanor sloeg haar armen over elkaar, als een koningin op haar troon, klaar om alle pathetische platitudes die deze simpele man zou uitspreken, van zich af te wimpelen. Het was nooit bij haar opgekomen dat een man zoals hij een macht kon bezitten die veel groter was dan die van haar.
Robert pakte de microfoon, zijn grote, door werk geharde hand klemde zich om het koele metaal. Hij schraapte zijn keel en begon te spreken. Zijn stem, gewoonlijk zacht en kalm, was nu vastberaden en beheerst en vulde de enorme ruimte.
‘Goede avond, geachte gasten,’ begon hij, terwijl zijn blik over de stille menigte gleed. ‘Ik ben waarschijnlijk niet zo goed in het houden van mooie, bloemrijke toespraken als sommige van de mensen die hier vanavond aanwezig zijn. Ik ben een eenvoudig man. Ik heb mijn leven lang op reis doorgebracht. Maar ik hou van mijn dochter. En vandaag wil ik een paar woorden zeggen.’
Hij hield even stil. Zelfs Eleanor, die een verandering in de sfeer voelde, leunde iets naar voren, een lichte frons verscheen op haar voorhoofd.
‘Aangezien dit een avond van onthullingen lijkt te zijn,’ vervolgde Robert, zijn blik nu recht op Eleanor gericht, ‘een avond om de waarheid te spreken, zal ik ook mijn waarheid spreken. Mijn dochter, Anna, groeide op in een eenvoudig gezin. We hadden geen luxe. We gingen niet op dure vakanties. Maar ze was altijd omringd door liefde en zorg. Ik werkte dag en nacht om haar alles te geven wat ik kon. En ik ben trots op de vrouw die ze is geworden: eerlijk, aardig en fatsoenlijk.’
