De gasten begonnen de zaal te vullen. Aan Leo’s kant bevond zich een zee van Eleanors zakenpartners – stoïsche, hooghartige figuren in dure pakken en haute couture-jurken. Aan Anna’s kant zaten haar familie en vrienden – eenvoudige, oprechte mensen, wier gezichten straalden van oprecht geluk voor haar. Haar vader, Robert Peterson, viel op tussen hen. Een stevige man met vriendelijke, vermoeide ogen, hij droeg zijn beste pak, maar het was duidelijk dat hij zich ongemakkelijk voelde in de weelderige omgeving.
Eindelijk klonken de officiële toasts. De ceremoniemeester hield bloemrijke toespraken. De gasten hieven hun glazen op het gelukkige paar. Anna en Leo wisselden glimlachen uit en probeerden de voelbare spanning die in de lucht hing te negeren.
Na een paar toasts stond Eleanor Vance op. Ze streek elegant haar jurk glad en richtte haar koele glimlach op Anna.
‘Beste gasten,’ begon ze, haar gezaghebbende stem door het geroezemoes heen snijdend. ‘Vandaag zijn we bijeengekomen om de bruiloft van mijn geliefde zoon Leo te vieren. Ik ben zo blij dat hij een levenspartner heeft gevonden.’ Ze pauzeerde even, alsof ze haar volgende woorden zorgvuldig koos. ‘Natuurlijk wil ik als liefdevolle moeder dat mijn zoon alleen het allerbeste krijgt. Daarom hebben zijn vader en ik besloten om het bruidspaar een huwelijksgeschenk te geven: een appartement in het stadscentrum.’
Een golf van applaus golfde door de zaal. Anna voelde een warme blos op haar wangen verschijnen. Ze wist van het cadeau, maar voor haar was hun liefde altijd het allerbelangrijkste geweest.
Eleanor stak haar hand op en gebaarde om stilte. ‘Maar,’ vervolgde ze, haar stem nog kouder en scherper wordend, ‘ik wil één heel belangrijk punt volkomen duidelijk maken. Dit appartement is uitsluitend aan mijn zoon Leo geschonken…’ Ze pauzeerde opnieuw, haar ogen gericht op die van Anna. ‘…zodat, zoals ze zeggen, dit arme plattelandsmeisje er geen handen op kan leggen.’
Een doodse, verstikkende stilte daalde neer over de zaal. Het applaus verstomde alsof het er nooit geweest was. De gasten stonden als verbijsterd, niet wetend hoe ze moesten reageren op zo’n grove en vernederende vertoning.
