Vergeet niet dat ze van extra citroen houdt.
Ze heeft vandaag geglimlacht.
Zorg goed voor haar.
Ik heb tot de ochtend gehuild.
Een week later ging ik alleen terug naar de begraafplaats. Ik schoof de ring om mijn vinger en knielde naast zijn graf.
‘Ik ben boos op je,’ fluisterde ik. ‘En ik mis je zo erg dat ik geen adem meer krijg.’
De wind deed het gras in beweging komen.
‘Maar ik begrijp het,’ zei ik zachtjes. ‘Niet alles. Maar genoeg.’
Ik stond op en liep terug naar mijn auto, het verdriet nog zwaar op me drukkend, maar niet langer leeg.
Ik had geen echtgenoot meer.
Maar ik had de waarheid. Kracht.
En het stille besef dat ik, zelfs na al die jaren van bescherming, nog steeds kon leren om op eigen benen te staan.
Let op: Dit verhaal is fictief en gebaseerd op waargebeurde feiten. Namen, personages en details zijn aangepast. Elke gelijkenis is puur toeval. De auteur en uitgever aanvaarden geen aansprakelijkheid voor de juistheid van het verhaal of voor interpretaties of het gebruik ervan. Alle afbeeldingen dienen uitsluitend ter illustratie.
