Sharon Osbourne dacht dat ze een rustig, teder moment deelde – een kiekje dat een glimp van het normale leven liet zien, en niet een lawine aan online reacties uitlokte. Ze is altijd al een van die zeldzame beroemdheden geweest die zich niet verschuilt achter gepolijste beelden of door de PR goedgekeurde invalshoeken. Als ze iets deelt, is dat omdat het echt aanvoelt, niet omdat het zorgvuldig is samengesteld. Dus toen ze een lieve, ontspannen foto uploadde, verwachtte ze waarschijnlijk een handjevol warme reacties, misschien een paar emoji’s, en dat zou het dan wel zijn.
Maar het internet is zelden « eenvoudig ». En al helemaal niet « voorspelbaar ».
Binnen enkele minuten sloegen de reacties een compleet andere richting in. Mensen hadden het niet meer over de sfeer van het moment, haar uitdrukking of de knusse uitstraling die ze had gecreëerd. Nee, iedereen had zijn aandacht gericht op één enkel detail. Niet haar outfit. Niet de achtergrond. Niet wat ze vasthield. Haar voeten. Haar volkomen onopvallende, onschuldige, gewone blote voeten.
Het was bijna komisch hoe snel de aandacht verschoof. Reactie na reactie stroomde binnen van volgers die plotseling niets anders meer zagen. Sommigen grapten dat haar voeten praktisch de hoofdrolspelers van de foto waren. Anderen gaven toe dat ze ze niet hadden opgemerkt totdat iemand het zei – en toen konden ze ze niet meer negeren. Een paar mensen werden vreemd analytisch en ontleedden de belichting, de hoek en de positie van haar tenen alsof ze een foto van een plaats delict aan het onderzoeken waren. Het was niet kwaadaardig bedoeld – het leek eerder alsof de collectieve fascinatie van het internet zich had vastgeklampt aan het meest onverwachte detail en het niet meer losliet.
