Ik vond mijn dochter in het bos, nauwelijks in leven. Ze fluisterde: « Het was mijn schoonmoeder… ze zei dat mijn bloed vies was. » Ik nam haar mee naar huis en stuurde een berichtje naar mijn broer: « Nu zijn wij aan de beurt. Tijd voor wat opa ons heeft geleerd. »
Hoofdstuk 1: De roep in de schemering Het asfalt van Route 9 was warm onder mijn banden, de ondergaande zon kleurde de horizon in een paarse gloed. Het was een dinsdag, zo’n dinsdag die niet te onderscheiden is van de afgelopen honderd dinsdagen – stil, ritmisch, alledaags. Ik dacht aan de tomaten in mijn tuin … Lire plus