Op mijn afstudeerfeest merkte ik dat mijn vader stiekem iets in mijn glas champagne deed.
Ik glimlachte, stond op en verwisselde nonchalant de glazen, waarna ik het glas aan mijn zus gaf om te zien wat er zou gebeuren.
Ze aarzelde en dronk niet.
De hele zaal werd stil.
Toen ik de beveiliging belde en de video afspeelde die ik had opgenomen… werd het complot tegen mij onthuld.
En dat was nog maar het begin.
Op mijn afstudeerfeest was het huis vol mensen die te gemakkelijk lachten en te aandachtig keken. Kristallen glazen klonken tegen elkaar, zachte muziek zweefde door de kamer en felicitaties werden uitgesproken alsof ze rechtstreeks uit een script kwamen.
Ik merkte mijn vader eerder op dan wie dan ook.
Hij stond vlak achter me, zo dichtbij dat hij mijn schouder bijna aanraakte, met een fles champagne in zijn hand alsof hij gewoon attent was. Maar zijn bewegingen waren op een verkeerde manier voorzichtig – traag, weloverwogen, geoefend. Toen hij voorover boog, zag ik zijn hand even kantelen, waarna er iets kleins in mijn glas verdween voordat de bubbels het opslokten.
Niemand anders heeft het gezien.
Ja, dat heb ik gedaan.
Mijn hart ging niet sneller kloppen. Het bleef heel stil.
Ik glimlachte, zoals ik mijn hele leven had geleerd te glimlachen. Ik stond op, hief mijn glas alsof ik wilde proosten, pauzeerde even en lachte zachtjes.
‘Eigenlijk,’ zei ik, terwijl ik me omdraaide, ‘laten we ruilen. Je zegt altijd dat die van mij er beter uitziet.’
Ik gaf het glas nonchalant aan mijn zus en nam in plaats daarvan haar glas.
De kamer bleef nog een halve seconde zoemen.
Toen verstijfde mijn zus.
Ze staarde naar het glas in haar hand. Haar vingers klemden zich stevig om de steel. Ze keek naar mijn vader. En toen weer naar het drankje.
‘Ik heb… niet zo’n dorst,’ zei ze zachtjes.
De muziek leek weg te ebben. De gesprekken verstomden. Iemand hoestte.
De stilte verspreidde zich naar buiten, dik en onmiskenbaar.
Toen wist ik dat ik gelijk had.
