Lange tijd groeien we op met het geruststellende idee: later in ons leven zullen we nooit alleen zijn. De kinderen zullen er zijn, de relatie zal sterk blijven, de vrienden zullen trouw blijven. Dan gaan de jaren voorbij, het leven neemt zijn eigen wendingen, en langzaam komt een genuanceerdere waarheid aan het licht. Op oudere leeftijd is wat ons werkelijk staande houdt niet per se om ons heen… maar in onszelf. En dit besef, verre van verdrietig te zijn, kan juist ongelooflijk bevrijdend werken.
Leren om alleen te zijn zonder het als een straf te zien.
Eenzaamheid is beangstigend, vooral in een maatschappij die constante verbondenheid zo belangrijk vindt. Toch betekent alleen zijn niet dat je in de steek gelaten bent. Bewuste eenzaamheid is een waardevolle vaardigheid, bijna een kunst. Het is weten hoe je van een rustig moment kunt genieten zonder een gevoel van gemis te ervaren, stilte waarderen zonder die te interpreteren als leegte.
Een ochtendwandeling, een dampende kop thee, een boek dat je langzaam doorbladert… Deze momenten worden toevluchtsoorden. Wanneer we niet langer verwachten dat iemand anders elk moment vult, ontdekken we een diepe rust. Alleen zijn doet niets af aan het leven: integendeel, het kan het verrijken met een nieuwe vorm van zoetheid.
Het is een van de fundamenten van een serene en vervullende oude dag .
