Maya’s trustfonds zou een aparte entiteit zijn.
Beschermd.
Niet onderhevig aan familiedrama’s.
Dat was niet iets wat iemand tegen haar kon gebruiken.
Vader schraapte zijn keel.
« Ik wil het zo regelen dat Isabelle de beheerder blijft tot Maya dertig is, » zei hij.
Victoria’s ogen flitsten.
‘Waarom Isabelle?’ snauwde ze. ‘Waarom niet allebei?’
Papa keek haar aan.
« Omdat Isabelle heeft bewezen dat ze beslissingen neemt, » zei hij. « En geen toneelstukjes opvoert. »
Victoria deinsde achteruit alsof ze geraakt was.
Moeder reikte naar haar hand.
Victoria heeft het niet aangenomen.
Ik zag hoe mijn zus worstelde met haar oeroude instinct om te winnen.
Toen zag ik haar iets nieuws doen.
Ze slikte.
‘Oké,’ zei ze zachtjes.
Het was geen geluk.
Maar het was groei.
Harold vervolgde.
Toen we het kantoor verlieten, liep Victoria naast me naar de parkeerplaats.
‘Ik doe mijn best,’ zei ze.
Ik keek haar even aan.
‘Dat zie ik,’ antwoordde ik.
Victoria’s keel bewoog op en neer.
‘Het is moeilijker dan ik dacht,’ gaf ze toe.
Ik knikte.
‘Ja,’ zei ik. ‘Dat klopt.’
Victoria keek me aan.
‘Word je wel eens moe?’ vroeg ze.
Ik heb een keer gelachen.
‘Altijd,’ zei ik.
Victoria’s ogen vulden zich met tranen.
‘Dat wist ik niet,’ fluisterde ze.
Ik staarde haar aan.
Dat was de tragedie van onze familie.
We kenden elkaar niet.
We kenden onze rollen.
En functies geven geen indicatie wanneer iemand uitgeput is.
Ik haalde diep adem.
‘Stap in je auto,’ zei ik tegen haar. ‘Ga naar huis. Eet iets. Slaap.’
Victoria knikte.
Toen omhelsde ze me, enigszins onhandig.
Het was niet natuurlijk.
Het was niet elegant.
Maar het was echt.
Tegen de tijd dat ik de koop van het hotel in Palm Springs afrondde, beschouwde ik mijn leven niet meer als iets losstaands.
Wet.
Toevlucht.
Moederschap.
Familie.
Het was allemaal één geheel.
Een constructie die ik uit koppigheid en liefde had opgebouwd.
Palm Springs was anders dan Laguna.
Heter.
Droger.
De lucht rook naar door de zon gebakken beton en citrusvruchten.
Het hotel was gebouwd in de stijl van het midden van de vorige eeuw, charmant en hier en daar wat vervallen, maar dat kon ik wel even repareren.
Toen ik er met mijn aannemer doorheen liep, volgde Maya me op de voet, met stralende ogen.
‘Ik vind het geweldig,’ fluisterde ze.
‘Zou jij zo’n zaak willen runnen?’ vroeg ik.
Maya knikte.
‘Ooit,’ zei ze.
Ik glimlachte.
‘Ooit,’ beaamde ik.
Die avond, terug in ons huis, stond Maya in de keuken toe te kijken hoe ik de afsluitingsdocumenten ondertekende.
Ze leunde tegen de toonbank.
‘Mam,’ zei ze.
« Ja? »
Ze aarzelde.
‘Ben je gelukkig?’ vroeg ze.
De vraag werd stilzwijgend gesteld.
Het gaat niet om geld.
Het gaat niet om onroerend goed.
Over mijn hart.
Ik keek naar mijn dochter.
Ik dacht aan de lange nachten.
Het vonnis.
De geheime spaarmethode.
Het moment in de balzaal waarop ik uit mijn onzichtbaarheid trad.
Ik dacht aan mijn vader, liggend in een ziekenhuisbed, die toegaf dat hij zich had vergist.
Mijn moeder brengt kip mee.
Victoria huilt op het terras.
Maya kijkt de man die vertrokken is strak aan.
Ik haalde diep adem.
‘Ja,’ zei ik. ‘Ik ben blij.’
Maya’s schouders ontspanden.
‘Goed zo,’ zei ze. ‘Want dat verdien je.’
Ik strekte mijn hand uit en trok haar in een omarmende knuffel.
‘Jij ook,’ fluisterde ik.
Epiloog: Alleen voor volwassenen
In december – een jaar na het feest van mijn vader – stuurde hij een kaart.
Geen uitnodiging met reliëf.
Geen optreden dat met gouden letters bekroond werd.
Een eenvoudig kaartje, effen wit, met de hand beschreven.
Binnenin had hij geschreven:
Isabelle,
Vorig jaar probeerde ik mijn imago te beschermen en daardoor verloor ik bijna mijn familie.
Dit jaar wil ik beschermen wat belangrijk is.
De waarheid.
Ik dacht altijd dat ‘Alleen voor volwassenen’ controle betekende.
Nu denk ik dat het om verantwoording gaat.
Bedankt dat u ons ter verantwoording roept.
Ik ben trots op je.
Liefs, papa.
Onderaan, in kleinere letters, had hij toegevoegd:
Zeg tegen Maya dat ze overal voor uitgenodigd is. Altijd.
Ik zat aan mijn keukentafel met die kaart in mijn handen.
Maya leunde over mijn schouder mee.
Ze heeft het gelezen.
Ze trok een gek gezicht.
‘Opa wordt weekhartig,’ zei ze.
Ik lachte.
‘Vertel het hem niet,’ zei ik.
Maya grijnsde.
‘Te laat,’ zei ze, terwijl ze al een berichtje aan het typen was.
Ik heb haar bekeken.
Mijn dochter.
Mijn reden.
Het beste deel van het rijk.
Op de uitnodiging voor de verjaardag van mijn vader stond: « Alleen voor volwassenen, geen drama. »
In één opzicht had hij gelijk.
Ik heb wel degelijk voor drama gezorgd.
Maar het was geen kleinzielig drama.
Het ging niet om problemen met de kinderopvang.
Het was een drama waarin de waarheid aan het licht kwam.
En de waarheid bleef deze:
Ik heb alles zelf opgebouwd terwijl ik mijn dochter alleen opvoedde.
Ik bood er geen excuses voor aan.
En nu – eindelijk – hoefde ik niet langer in het geheim te bouwen.
