Die stilte behoorde hem niet toe.
Ik zei tegen mezelf dat ik nog één laatste moment nodig had. Eén laatste daad die helemaal van mij alleen voelde. Een klein afscheid waar ik zelf de controle over had.
Toen de rij bezoekers dunner werd, stapte ik naar voren met een roos in mijn hand. Ik boog me over de open kist, van plan om de roos tussen zijn gevouwen handen te plaatsen.
Toen viel me iets ongewoons op.
Onder zijn vingers lag een lichtgekleurd rechthoekje papier, zorgvuldig verborgen alsof iemand het daar met opzet had neergelegd. Aanvankelijk dacht ik dat het een kaartje van het uitvaartcentrum was, iets over de dienst of een persoonlijk condoleancebericht.
Maar toen ik dichterbij kwam, kreeg ik het koud in mijn maag.
Het was opgevouwen als een bericht. Een briefje.
Mijn hart begon in mijn keel te bonzen. Wie zou mijn man een briefje in handen stoppen zonder het mij te vertellen? Waarom zou het verborgen worden gehouden? Ik stond daar een lange tijd, verlamd door angst en ongeloof.
Toen vertelde ik mezelf wat ik nodig had om verder te kunnen gaan.
Ik heb het recht.
Hij was mijn echtgenoot. Mijn leven. Mijn thuis. Mijn alles gedurende zesendertig jaar. Als hij iets in handen had dat verborgen moest blijven, had ik het recht om dat te weten.
Met zoveel mogelijk voorzichtigheid maakte ik het opgevouwen papier los. Mijn handen trilden. Ik hield mijn gezicht in de plooi, want ik voelde dat er naar me gekeken werd, maar mijn lichaam beefde van paniek.
Ik liep rechtstreeks naar de badkamer aan het einde van de gang en deed de deur achter me dicht.
