‘Ik ga door met het onderwijsfonds,’ zei ik. ‘Je maakt je school af. Wij regelen de rest.’
Zijn ogen werden groot. « Echt? »
“Ja. Daniel heeft me die verantwoordelijkheid toevertrouwd. Ik zal hem – en jou – niet teleurstellen.”
Even leek hij weer een kind in plaats van een jongen die te veel bagage droeg.
‘Dank je wel,’ zei hij. ‘Hij zei altijd dat jij de sterkste persoon was die hij kende.’
Ik wierp een blik op Daniels naam die in de steen gebeiteld stond.
‘Je had me eerder moeten vertrouwen,’ fluisterde ik.
Maar onder de pijn was er iets veranderd.
Daniel had me niet verraden. Hij had een belofte gehouden die hij niet zomaar kon breken. Hij had me niet achtergelaten met een geheim gezin – hij had me voor een keuze gesteld.
En terwijl ik daar stond naast een tienerjongen die plotseling niet meer als een vreemde aanvoelde, besefte ik dat verdriet niet alleen onthult wat we verloren hebben.
Soms onthult het wat ons is gegeven.
