Wat haar het meest pijn doet, is niet de financiële strijd, maar de emotionele afstand. LaTanya zegt dat ze nooit een glamoureus leven of roem heeft gewild. Ze vroeg niet om luxe, alleen om stabiliteit en de mogelijkheid om haar kinderen een normaal leven te bieden. Ze geeft toe dat hun relatie altijd gespannen is geweest, gekenmerkt door lange periodes van stilte en momenten van hoop die net zo snel weer vervaagden. Toch spreekt ze zonder bitterheid over haar vader en zegt ze trots te zijn op zijn succes, maar dat ze wenst dat hij haar niet als een last zou zien, maar als een dochter die probeert een vicieuze cirkel van tegenspoed te doorbreken.
