Daarom heeft ze het overleefd.
Dat was de reden waarom achttien soldaten die weg overleefden.
Daarom kon ze, op nachten dat de woestijnwind fijn stof tegen de ramen blies en de hele kliniek in de uitgeputte stilte viel die na te veel pijn volgt, onder de tl-verlichting staan met een doek in de ene hand en een EHBO-doos op haar schouder, en er toch ongeschonden uitzien.
Niet ongeschonden.
Niet ongeschonden.
Ononderbroken.
En op een plek waar zoveel mensen zich staande hielden met gewoontes, woede, cafeïne, plichtsbesef en ontkenning, leek die standvastigheid bijna bovennatuurlijk.
Dat was niet het geval.
Het was verdiend.
Litteken na litteken, stilte na stilte, gered leven na leven.
Heb je ooit een periode meegemaakt waarin mensen alleen de stille, gewone versie van jezelf zagen, terwijl je een kracht in je droeg die ze zich nooit hadden kunnen voorstellen? En toen jouw waarheid eindelijk de ruimte kreeg om te ademen, veranderde het je leven toen meer om erkend te worden, of om eindelijk te beseffen dat je nooit toestemming nodig had om ertoe te doen?
