‘We zouden er graag bij zijn,’ zei Aaron, terwijl hij mijn hand kneep. ‘Vind je ook niet leuk, Edith?’
Ik knikte, verrast door mijn eigen enthousiasme om iets te proberen dat zo ver buiten mijn comfortzone lag. Thuis zou ik geaarzeld hebben, bang om mezelf voor schut te zetten of de oudste in de groep te zijn. Hier leken die zorgen onbeduidend in vergelijking met de kans op een nieuwe ervaring.
Toen de avond volledig was gevallen, haalde iemand een ukelele tevoorschijn en veranderde de bijeenkomst in een muzikale gebeurtenis. Traditionele Hawaïaanse liedjes vermengden zich met kerstliederen, waardoor een unieke feestelijke soundtrack ontstond die ik nog nooit eerder had meegemaakt.
Onder een hemel vol sterren, met het zachte ritme van de golven op de achtergrond, zong ik mee en glimlachte ik naar deze nieuwe vrienden die ons zo hartelijk bij hun festiviteiten hadden betrokken.
‘Fijne Kerst,’ fluisterde Aaron in mijn oor toen het bijna middernacht was.
‘Fijne kerst,’ fluisterde ik terug, terwijl ik tegen zijn schouder leunde. ‘De vrolijkste in heel lange tijd.’
En het was waar. Ver weg van de sneeuw en tradities van thuis, ver weg van de complicaties van familiedynamiek en onvervulde verwachtingen, waren we gestuit op een heel ander soort kerst, een kerst vol onverwachte deuren naar nieuwe vriendschappen, nieuwe ervaringen en nieuwe perspectieven.
Terwijl ik om me heen keek naar de kring van gezichten die door het vuur werden verlicht, besefte ik dat ook dit een soort familie was. Niet verbonden door bloedverwantschap of verplichting, maar door keuze en een oprechte band.
En misschien was dat wel de meest waardevolle ontdekking van allemaal: dat familie te vinden is op onverwachte plekken, als we ons maar openstellen voor die mogelijkheid.
Eerste kerstdag op Hawaï brak aan met een gouden zonnestraal die door onze slaapkamerramen scheen.
Even na het ontwaken ervoer ik de vertrouwde kerstochtendverwachting, die mix van opwinding en spanning die al tientallen jaren de ochtenden rond de feestdagen kenmerkt.
Toen herinnerde ik me waar we waren, en een ander gevoel overspoelde me. Pure, onvervalste vreugde.
Je hoeft niet naar beneden te rennen om het ontbijt klaar te maken voor een huis vol gasten. Je hoeft geen zorgvuldig geënsceneerd uitpakproces van cadeaus in goede banen te leiden. Je hoeft niet te bemiddelen tussen rivaliserende familieleden of gekwetste gevoelens te sussen over vermeende ongelijkheid in de verdeling van de cadeaus.
Alleen Aaron en ik, en een dag die we helemaal zelf konden invullen.
‘Fijne kerst,’ mompelde Aaron, terwijl hij zich omdraaide om me zachtjes te kussen.
‘Fijne kerst,’ antwoordde ik, terwijl ik me even tegen hem aan vlijde voordat ik rechtop ging zitten. ‘Wat zullen we als eerste doen op onze Hawaïaanse kerst?’
Hij grijnsde en zag er ondanks zijn 72 jaar nog steeds jongensachtig uit.
« Wat dacht je van een ontbijt op het terras, gevolgd door een ochtendduik op ons zwarte zandstrand? »
« Perfect. »
We brachten de ochtend in alle rust door, genietend van vers tropisch fruit en Kona-koffie op ons terras aan de oceaan.
Ik droeg een van mijn nieuwe zomerjurken, een zwierig kledingstuk in turquoise en koraalkleuren die thuis onpraktisch fel zouden hebben geleken, maar hier in het paradijs helemaal op hun plek vielen.
‘Je ziet er anders uit,’ merkte Aaron op terwijl we hand in hand naar het strand liepen. ‘Niet alleen de jurk, hoewel die prachtig is. Er is nog iets anders.’
Ik dacht hieraan toen we een perfect plekje onder een palmboom vonden en onze strandhanddoeken uitspreidden.
‘Ik voel me anders,’ gaf ik toe. ‘Lichter, op de een of andere manier meer mezelf.’
‘Ik weet precies wat je bedoelt,’ zei Aaron, terwijl hij naast me op het warme zwarte zand ging zitten. ‘Het is alsof we al zo lang rollen spelen dat we vergeten zijn wie we daaronder zijn. Moeder, vader, grootouders, kostwinners, oppassers. Die rollen zijn onze hele identiteit geworden.’
‘En nu,’ vulde ik aan, ‘beseffen we dat er meer in ons zit dan dat. Dat we nog steeds Edith en Aaron zijn. Twee mensen die houden van avontuur, schoonheid en nieuwe ervaringen. Twee mensen die eigenlijk best leuk zijn als ze niet gebukt gaan onder de verwachtingen van iedereen… Elsa.’
Hij voegde er knipoogjes aan toe.
Na het zwemmen keerden we terug naar het appartement om te douchen en ons om te kleden voor onze kerstlunch. We hadden een tafel gereserveerd in een elegant restaurant aan zee dat een traditioneel kerstdiner met een Hawaïaanse twist serveerde: gebraden kalkoen met tropisch fruit, lokale groenten en desserts geïnspireerd op het eiland.
Voor de gelegenheid koos ik mijn tweede nieuwe zomerjurk, een dieprode met delicate witte bloemenprints die op de een of andere manier zowel feestelijk voor Kerstmis als perfect voor de tropische omgeving aanvoelde.
Aaron floot waarderend toen ik uit de slaapkamer kwam.
‘Jij bent de mooiste vrouw van dit eiland,’ verklaarde hij, terwijl hij mijn hand pakte en me speels in het rond draaide.
Ik lachte en voelde mijn wangen rood worden.
‘Wanneer had hij me voor het laatst op die manier aangekeken? Wanneer had ik hem voor het laatst reden gegeven om dat te doen?’
In het restaurant kregen we een tafel op een toplocatie met uitzicht op de oceaan. De eetzaal was smaakvol versierd voor Kerstmis, met tropische bloemen naast meer traditionele kerstversieringen.
Een pianist speelde kerstliedjes met zachte eilandritmes en het personeel begroette elke gast met warme mele kalikamako-wensen.
‘Dit is totaal anders dan alle kerstfeesten die we ooit hebben meegemaakt,’ zei ik terwijl de champagne werd ingeschonken.
« En toch voelt het meer aan als hoe Kerstmis zou moeten voelen dan welke feestdag dan ook in de recente geschiedenis, » antwoordde Aaron.
Hij had gelijk. Ondanks de afwezigheid van sneeuw, kerstsokken en kleinkinderen die cadeautjes openscheurden, was er een authenticiteit aan deze viering die we al jaren tijdens de feestdagen hadden gemist. We waren er echt, oprecht bij elkaar, niet afgeleid door de plichten van het gastheerschap, familieruzies of de duizend kleine stressmomenten die de feestdagen zo kenmerkten.
Terwijl we van onze maaltijd genoten, hief Aaron zijn glas.
‘Een toast,’ zei hij. ‘Op Edith Reynolds, die de moed had om zich los te maken van verwachtingen en haar levensvreugde terug te vinden. Ik heb altijd van je gehouden, maar ik denk dat ik opnieuw verliefd word op deze versie van jou.’
Zijn woorden brachten onverwacht tranen in mijn ogen.
‘En dan nu Aaron Reynolds,’ antwoordde ik, terwijl ik mijn eigen glas hief, ‘die al bijna 50 jaar mijn partner in alles is en me nog steeds verrast met zijn avontuurlijke geest en zijn bereidheid om een nieuw hoofdstuk te beginnen, zelfs op 72-jarige leeftijd.’
Na de lunch maakten we een ritje langs de kust en stopten we bij een kleine botanische tuin die gespecialiseerd was in inheemse Hawaiiaanse planten.
Terwijl we over de vredige paden wandelden, voelde ik me aangetrokken tot de levendige kleuren en ongewone vormen van bloemen die ik nog nooit eerder had gezien.
‘Kijk eens hoe deze zich hebben aangepast om te gedijen in vulkanische grond,’ zei een stem achter ons.
Ik draaide me om en zag een vrouw, misschien een paar jaar ouder dan ik, met een vrijwilligersbadge en een hoed met brede rand.
« Deze planten hebben zich zo ontwikkeld dat ze gedijen in omstandigheden die de meeste soorten op het vasteland zouden doden. »
‘Dat is opmerkelijk,’ zei ik, terwijl ik de tere bloemen bekeek die tevoorschijn kwamen uit wat leek op kale, zwarte rots.
‘De natuur is meester in het zichzelf opnieuw uitvinden,’ vervolgde de vrouw, die op haar naamplaatje Dorothy heette. ‘Deze planten verspillen geen energie aan het verlangen naar andere omstandigheden. Ze vinden gewoon een manier om te bloeien waar ze geplant zijn, om het zo maar te zeggen.’
Haar woorden troffen me diep, hoewel ik wist dat ze simpelweg botanische informatie deelde.
Hoeveel van mijn leven heb ik besteed aan het verlangen naar andere omstandigheden in plaats van me aan te passen aan en te floreren binnen de realiteit waarin ik me bevond?
‘Kom je op bezoek tijdens de feestdagen?’ vroeg Dorothy.
