Hoofdstuk negen. Een nieuw begin. Zes maanden na het proces stond Mark Walter voor een klaslokaal in het Federal Law Enforcement Training Center in Gleno, Georgia. 25 US Marshals zaten voor hem. Allemaal ervaren agenten die zich vrijwillig hadden aangemeld voor zijn gespecialiseerde cursus, Advanced Family Protection and Threat Assessment. De meesten van jullie zijn marshal geworden om voortvluchtigen op te sporen. Mark is begonnen om de rechtbanken te beschermen en de rechtvaardigheid te handhaven. Dat is belangrijk werk. Maar dit is wat het trainingshandboek je niet vertelt. Dezelfde vaardigheden die je goed maken in de jacht, kunnen je ook tot doelwit maken. En als iemand achter je aan komt, spelen ze niet eerlijk. Ze hebben het op je familie gemunt. Hij klikte op de eerste dia. Een foto van Sophie. Dit is mijn dochter. Ze was 6 jaar oud toen drie mensen besloten dat de beste manier om mij pijn te doen, was om haar te terroriseren. En de enige reden dat ze er nog steeds is, gelukkig en veilig, is omdat ik aandacht heb besteed aan de details die niet klopten. De volgende twee uur leidde Mark hen door de zaak. Niet de officiële versie uit de rechtbankdocumenten, maar het ware verhaal. Hoe hij de verkeerde formulering in een tekst had opgemerkt. Hoe Sophie’s instinct hen had gered. Hoe hij psychologie en angst als wapens had ingezet toen fysiek geweld niet genoeg was. Hij noemde zijn bezoek aan het detentiecentrum niet, maar Thomas, die gastcolleges gaf, wierp een agent een veelbetekenende blik toe die aangaf dat hij begreep dat er tactieken bestonden die zich in het grijze gebied bevonden. De vraag die jullie jezelf moeten stellen, Mark inbegrepen, is deze: als iemand je familie bedreigt, ben je dan bereid om alles te doen wat nodig is, niet wat legaal is, niet wat is toegestaan, maar wat er daadwerkelijk nodig is om hen veilig te houden? Een vrouwelijke agent stak haar hand op. Dat klinkt alsof je ons zegt de wet te overtreden. Ik zeg jullie dat jullie je tekst moeten kennen voordat jullie gedwongen worden te kiezen. Want op dat moment, wanneer iemand een pistool op het hoofd van je vrouw richt of een bom aan de voeten van je kind legt, heb je geen tijd om een handboek te raadplegen, je handelt op instinct. Zorg ervoor dat je instinct je vertelt wat je bereid bent op te offeren. Na de les sprak Thomas met Mark. Dat was heftig. Dat moest ook wel. Deze mensen moeten begrijpen dat de wet niet altijd genoeg is. Overigens, ik hoorde via via dat Holloway een klacht tegen je heeft ingediend. Hij zei dat je hem bedreigd hebt. Marks gezichtsuitdrukking veranderde niet. Echt? Wat is ermee gebeurd? Niets. Blijkbaar heeft de gevangenisdirecteur hem verteld dat klachten over gesprekken met bezoekers niet worden onderzocht tenzij er bewijs is. En aangezien er geen opname van jullie gesprek is, is het slechts zijn woord, wat gezien zijn veroordeling en jouw reputatie absoluut geen waarde heeft. Karma. Thomas klopte hem op de schouder. Goed gedaan, Mark. Je hebt je familie gered. Drie gevaarlijke mensen achter de tralies gezet. En nu zorg je ervoor dat andere families niet hetzelfde hoeven mee te maken. Dat is een overwinning. Zo voelt het niet altijd. De goede mensen hebben zelden het gevoel dat ze volledig gewonnen hebben.Zo weet je dat je nog steeds bij de goeden hoort. Mark vloog die avond naar huis. Aaron haalde hem op van het vliegveld en ze reden naar Sophie’s schoolvoorstelling. Ze was gecast als de verteller in een toneelstuk over historische Amerikaanse vrouwen. Mark had het voor geen goud willen missen. Terwijl hij Sophie vol zelfvertrouwen en stralend op het podium zag staan, voelde Mart een lichtpuntje in zijn hart. Dít was hoe een overwinning eruitzag. Niet Holloway in de gevangenis, niet de schuldbekentenissen. Zelfs niet de gerechtigheid. Dít, zijn dochter die het goed deed, zijn vrouw die lachte, zijn gezin compleet en veilig. Na de voorstelling gingen ze naar Sophie’s favoriete eetcafé voor feestelijke milkshakes. Sophie bruiste van enthousiasme over haar optreden, over haar vrienden en over een schoolreisje naar een paardenboerderij.
“Papa, kunnen we een paard krijgen?”
‘ vroeg ze. Een opvallende chocolademilkshake-snor op haar bovenlip.
‘Een paard heeft veel ruimte nodig, prinses. Maar ik ben heel verantwoordelijk. Ik maak mijn kamer meestal schoon.’
‘Meestal wel, oké, zo’n 60% van de tijd, maar ik zou het beter kunnen. Voor een paard zou ik 80% kunnen.’ Aaron lachte. ‘Laten we beginnen met dat je een maand lang elke dag je kamer opruimt. Dan praten we over paarden.’ Sophie’s gezicht vertrok in een vastberaden grimas. ‘Afgesproken.’ Later die avond, nadat Sophie in slaap was gevallen en Mark en Aaron zich klaarmaakten om naar bed te gaan, zei Aaron:
“Thomas heeft me vandaag gebeld.
