Ik heb het adres nogmaals gecontroleerd.

Het klopte.

‘Misschien heeft ze het wel goed gedaan,’ dacht ik. ‘Misschien kom je met 300 dollar per maand hier wel een heel eind.’

Toch bleef een gevoel van onrust me achtervolgen toen ik met de cadeaus uit de auto stapte.

Ik belde aan.

Van binnenuit klonk gelach.

Kinderlach.

En een vrouwenstem.

Een stem die me het bloed in de aderen deed stollen.

Ik verstijfde. Die lach – licht, melodieus, eindigend in een zachte zucht – die zou ik overal herkennen.

‘Dit is niet echt,’ zei ik tegen mezelf. ‘Je bent uitgeput. Rouw doet dit.’

De deur ging open.

Een jongetje, niet ouder dan vier, stond daar met een plastic speeltje in zijn handen. Hij staarde me nieuwsgierig aan.

‘Wie bent u?’ vroeg hij.

Voordat ik kon antwoorden, klonk er een stem van binnenuit:

« Mateo, doe de deur niet zomaar open! »

Ze stapte de gang in en droogde haar handen af ​​aan een theedoek.

De tijd stond stil.

De wereld verstomde.

Op drie meter afstand van mij stond Marina.

In leven.

Geen spook. Geen herinnering.

Haar haar was korter. Ze zag er voller uit. Ze droeg een eenvoudige huisjurk. Maar het was zij – haar ogen, haar glimlach, het kleine littekentje op haar kin.

Haar gezicht werd bleek toen ze me zag.