Tranen van dankbaarheid
Mijn tranen stroomden onophoudelijk – niet om het geld, maar om de liefde, het vertrouwen en de acceptatie die hij me gaf. Ik had gedacht dat mijn offers slechts plicht waren, misschien zelfs een verplichting. Maar Bill Ernesto liet me zien dat vriendelijkheid nooit verdwijnt. Liefde die vrijelijk wordt gegeven, vindt altijd haar weg terug.
Op de dag van zijn begrafenis hoorde ik mensen nog fluisteren: « Wat zou Ernesto in vredesnaam achterlaten? Hij had niet eens een pensioen. » Ik glimlachte alleen maar. Want niemand kende de waarheid – niet alleen over het spaargeld dat hij me had nagelaten, maar ook over de diepere erfenis die hij me had toevertrouwd: zijn dankbaarheid, zijn geloof en zijn liefde.
Mijn tweede vader
Telkens als ik dat gescheurde, oude kussen zie, denk ik terug aan zijn vriendelijke glimlach. Hij was niet alleen mijn schoonvader, hij werd mijn tweede vader, degene die me de betekenis van opoffering, plicht en onvoorwaardelijke liefde leerde. En elke dag herinner ik mezelf eraan om te leven op een manier die hem eert, zodat zijn ware nalatenschap nooit zal vervagen.
