Het laatste moment
Op 85-jarige leeftijd vertelde de dokter ons zachtjes dat zijn hart het niet lang meer zou volhouden. In zijn laatste dagen vroeg Bill me vaak om naast hem te zitten, zodat hij verhalen uit zijn jeugd kon delen – vissen aan de rivier, verloren liefdes, kinderen opvoeden met niets anders dan zijn handen en hoop. Zijn grootste wens, zei hij, was dat zijn kinderen en kleinkinderen in waardigheid zouden leven.
Toen, op een rustige middag, brak het moment aan. Met moeizame ademhaling reikte hij naar me en gaf me een oud kussen – de randen waren gerafeld, de stof dun. Zijn stem trilde toen hij fluisterde: « Voor… Althea… » Ik hield het kussen stevig vast, verward. Minuten later sloot hij voor de laatste keer zijn ogen.
Het geheim in het kussen
Die nacht, tijdens de rouwplechtigheid, opende ik stilletjes het gescheurde kussen. Wat eruit viel, deed mijn hart stilstaan: kleine gouden muntjes en drie oude spaarboekjes. Ik staarde vol ongeloof en barstte toen in tranen uit. Al die jaren had hij elk beetje geld dat zijn kinderen hem gaven, gespaard, zelfs de opbrengst van de verkoop van een klein stukje grond. In plaats van het voor zichzelf te gebruiken, had hij alles in dat kussen verstopt – alleen maar om het aan mij te geven.
Binnenin zat ook een briefje, geschreven met een wankel handschrift: « Althea, jij bent de liefste en hardwerkendste schoondochter die ik me ooit had kunnen wensen. Ik kan je geen rijkdom nalaten, maar ik hoop dat dit je helpt om een iets beter leven te leiden. Geef de broers en zussen van je man niet de schuld – dit was mijn keuze. Ik laat dit aan jou na omdat je twaalf jaar lang voor me hebt gezorgd. »
