‘WDE doet alsof hij niets verschuldigd is,’ corrigeerde Tom. ‘Of hij het echt meent of alleen maar doet alsof, dat kan ik niet zeggen.’
Alsof het door ons gesprek was opgeroepen, hoorde ik een autodeur dichtslaan op de oprit. Door het keukenraam zag ik WDE’s Honda Pilot geparkeerd staan achter Toms werkbus.
‘Dat is mijn zoon,’ zei ik zachtjes. ‘Ik wil niet dat hij weet dat we over zakelijke aangelegenheden hebben gepraat.’
Tom knikte en raapte snel de papieren bij elkaar die ik hem had laten zien. « Mevrouw Henderson, wat u ook besluit te doen, u kunt rekenen op mijn volledige steun. Meneer N was een goede man en hij vertrouwde u genoeg om alles op uw naam te zetten. Dat is voor mij voldoende. »
Wade kwam binnen zonder te kloppen, iets wat Nel zou hebben geïrriteerd, maar wat ik in de loop der jaren had leren accepteren.
‘Goedemorgen, mam,’ zei hij, zonder Tom ook maar even aan te kijken. ‘Ik had geen bezoek verwacht.’
‘Tom kwam even langs om te kijken hoe het met me ging,’ zei ik kalm. ‘Je weet hoe attent hij altijd is.’
‘Juist.’ Wades aandacht was alweer elders, zijn ogen scanden de keuken alsof hij de waarde ervan bij de verkoop aan het inschatten was.
‘Eigenlijk ben ik blij dat je er bent, Tom. We moeten het over de zakelijke situatie hebben.’ Toms gezichtsuitdrukking werd zorgvuldig neutraal.
“Nu papa er niet meer is, zullen er wat veranderingen plaatsvinden. De familie moet een aantal praktische beslissingen nemen over bezittingen en lopende verplichtingen.”
Ik heb deze uitwisseling met grote belangstelling gevolgd. WDE was zo zelfverzekerd, zo overtuigd van zijn autoriteit. Hij had geen idee dat hij iets probeerde op te eisen wat hem nooit toebehoorde.
‘Wat voor veranderingen?’ vroeg Tom.
« We zullen moeten evalueren of het zinvol is om de activiteiten voort te zetten, of dat het beter is om de activa te liquideren en alle openstaande schulden af te lossen. »
Wade sprak op een ongedwongen toon, alsof hij aan het bespreken was wat ze voor de lunch zouden eten.
‘Ik begrijp het. En wie neemt deze beslissingen?’
Wade knipperde met zijn ogen, duidelijk niet verwacht dat het om de vraag zou gaan. « De familie natuurlijk. Ik zal de zakelijke aangelegenheden van mijn vader voortaan behartigen. »
‘Wil je dat nou?’ Toms stem was zorgvuldig neutraal, maar ik ving de lichte nadruk op ‘jou’ op.
‘Mam, misschien wil je even wat verse koffie zetten,’ zei WDE, terwijl hij me zoals altijd wegstuurde als er belangrijke gesprekken plaatsvonden. ‘Tom en ik moeten nog wat technische details bespreken.’
Maar ik gaf geen centimeter toe. Voor het eerst in jaren bleef ik standvastig.
“Ik blijf. Dank u wel. Dit is mijn keuken en Tom is mijn gast.”
WDE keek verrast, maar haalde zijn schouders op. « Prima. Tom, ik heb een complete inventaris nodig van alle apparatuur, voertuigen en lopende contracten. Ik heb ook toegang nodig tot de bedrijfsrekeningen, zodat ik de financiële situatie kan beoordelen. »
‘Ik help daar graag bij,’ zei Tom voorzichtig. ‘Met wie moet ik contact opnemen voor de autorisatie van de accounttoegang?’
“Met mij erbij, natuurlijk.”
« En u hebt de wettelijke bevoegdheid om toegang te krijgen tot de rekeningen van Henderson Construction? »
WDE’s zelfvertrouwen wankelde even. « Omdat ik de zoon en erfgenaam van Noel Henderson ben. »
‘Ik begrijp het. En heeft u documentatie waaruit blijkt dat u gemachtigd bent om namens het bedrijf te handelen?’
De keuken werd stil, op het tikken van de oude klok boven de gootsteen na. WDE’s gezicht betrok en ik zag hem worstelen tussen irritatie en onzekerheid.
‘Kijk, Tom, ik denk dat je de situatie niet begrijpt,’ zei Wade, met de neerbuigende toon die hij altijd aansloeg als hij zich uitgedaagd voelde. ‘Dit is geen vijandige overname. Ik probeer de zaken van mijn vader op orde te brengen en ervoor te zorgen dat iedereen goed verzorgd wordt, maar dat kan ik niet als je het me moeilijk maakt.’
‘Ik probeer het niet moeilijk te maken,’ antwoordde Tom kalm. ‘Ik probeer alleen te begrijpen van wie ik orders moet aannemen. Je vader was heel duidelijk over de juiste procedures en documentatie.’
