De eetkamer voelde anders aan zonder Noels aanwezigheid. De mahoniehouten tafel waaraan talloze familiediners hadden plaatsgevonden, leek nu te groot, te leeg, ondanks dat we er met z’n drieën omheen zaten. Ik bleef naar zijn lege stoel kijken, in de verwachting hem daar te zien met zijn vriendelijke glimlach en kalmerende aanwezigheid. Het was precies een week geleden dat we mijn man, met wie ik 32 jaar getrouwd was, hadden begraven. Een week geleden dat ik bij zijn graf had gestaan, met het gevoel alsof de helft van mijn ziel was weggerukt. Het verdriet drukte nog steeds zwaar op mijn borst, waardoor elke ademhaling moeizaam aanvoelde.
‘Geef me de aardappelen maar, Myrtle,’ zei Romy, haar stem zo scherp dat ze glas kon snijden. Mijn schoondochter had nog nooit een warme toon tegen me gebruikt. Maar vanavond was er iets anders, iets kouders. Ik reikte naar de serveerschaal, mijn handen trilden nog lichtjes. De begrafenis had me meer uitgeput dan ik had verwacht. Op mijn 71e dacht ik dat ik me op deze dag had voorbereid, maar niets had me kunnen voorbereiden op de holle pijn die me nu overal achtervolgde.
Wade, mijn 43-jarige zoon, zat tussen ons in als een scheidsrechter die al partij had gekozen. Hij had me de hele avond nauwelijks aangekeken, zijn aandacht volledig gericht op zijn vrouw, met wie hij al vijftien jaar getrouwd was. De zoon die vroeger bij nachtmerries op mijn schoot kroop, kon me nu niet eens in de ogen kijken.
‘De dienst was prachtig, hè?’ vroeg ik, in een poging de ongemakkelijke stilte te doorbreken. ‘Je vader zou het geweldig hebben gevonden om zoveel mensen daar te zien.’
Romy zette haar vork met weloverwogen precisie neer. « Ja, nou, dat is precies wat we met je moeten bespreken, Myrtle. »
Iets in haar toon bezorgde me een knoop in mijn maag. Ik keek afwisselend naar haar en Wade, op zoek naar een teken van de warmte die zou moeten bestaan tussen familieleden die net een verlies hadden gedeeld. In plaats daarvan zag ik koude berekening in Romy’s ogen en een ongemakkelijke ontwijkende houding bij mijn zoons.
‘Wat bedoel je?’ vroeg ik, hoewel een deel van mij het antwoord al vreesde.
Romy richtte zich op in haar stoel en nam de houding aan die ze altijd gebruikte als ze een ultimatum stelde. Ik had het al vaker gezien, meestal als ze uitlegde waarom Wade me niet zo vaak kon bezoeken of waarom familietradities moesten veranderen om aan haar wensen tegemoet te komen.
‘Wade en ik hebben gepraat,’ begon ze, haar stem klonk nu zo geveinsd zoet als ze iets wilde. ‘Nu Noel weg is, wordt dit huis te veel voor je om alleen te runnen.’
