Onze plannen waren simpel: een lange wandeling, lunchen op een terrasje bij een klein restaurantje waar ze zich niet druk maakten om een perfecte menukaart, en een rustige middag doorbrengen met het kijken naar een oude film op hun kleine tv.
Het was authentieker dan alles wat er gebeurde in die veel te dure locatie aan de andere kant van de stad.
Twee dagen na de bruiloft trilde mijn telefoon met een berichtje van Janet.
Ik mis je. Kom eens langs.
Geen leestekens. Geen woord over de maandenlange druk, de prestaties van de supermarkt, de poging om mijn grootouders hun auto af te pakken. Gewoon een nonchalante resetknop, alsof alles een misverstand was geweest en ik alleen maar terug hoefde te keren naar mijn oude rol.
Ik bekeek de tekst even.
Daarna vergrendelde ik mijn telefoon en ging ik weer aan het werk.
Geen reactie. Geen discussie.
Gewoon… niets.
Mensen praten vaak over afsluiting alsof het een gesprek is. Alsof het een dramatische scène is waarin iedereen huilt, excuses aanbiedt en elkaar eindelijk begrijpt.
Soms is afsluiting gewoon een kwestie van consistentie.
Geen contact is geen wraak.
Het betreft onderhoud.
Na dat laatste bericht heb ik alle contact verbroken.
Ze hebben hun keuzes gemaakt.
Ik heb de mijne gemaakt.
En voor het eerst in mijn leven had ik de rust om die dingen gescheiden te houden.
Je hebt dit gelezen als een verhaal. Een mooi klein verhaaltje over de reservejongen die eruit kwam en leerde nee te zeggen.
Maar laten we het even concreet maken.
Als jij mij was – als je ouders je doelen belachelijk maakten, weigerden je te helpen wanneer je ze nodig had, je probeerden te beperken tot een leven zonder toekomstperspectief, je vooruitgang bespotten, je werk minachtten, je prestaties verdraaiden en alleen weer opdoken als er geld in het spel was – wat zou je dan in vredesnaam doen?
Zou je hen vergeven?
Moet ik dat doen?
Want op dit moment is mijn antwoord een stil en vastberaden nee.
En voor het eerst voelt het alsof ik me daarvoor niet hoef te verontschuldigen.
