Mijn grootouders waren zevenenvijftig jaar getrouwd, maar als je iemand in onze familie zou vragen wat hun huwelijk zo bijzonder maakte, zouden ze niet zeggen « grote gebaren » of « luxe vakanties ».
Ze zouden zeggen: « Bloemen voor zaterdag. »
Elke zaterdag, zonder uitzondering, bracht mijn grootvader Thomas verse bloemen naar mijn grootmoeder.
Soms was het een wilde, vrolijke bos bloemen die hij bij een kraampje langs de weg had geplukt: madeliefjes en wilde wortelbloemen die als een vrolijk gelach uitstroomden. Soms waren het keurig op een rij staande tulpen, als soldaten, helder en trots. In de herfst kwam hij thuis met dieporanje chrysanten die de keuken al warm deden aanvoelen voordat de oven aanstond.
Hij had een routine die zo betrouwbaar was geworden dat die deel uitmaakte van het ritme van het huis. Hij stond vroeg op, als het nog schemerig was en de geluiden van de wereld zachter klonken. Hij bewoog zich zachtjes, zodat hij haar niet wakker zou maken. Hij sneed de stelen bij, vulde de vaas en zette het boeket op de keukentafel als een geheim ochtendcadeau.
Dan ging hij met zijn koffie zitten en wachten.
Mijn grootmoeder, Evelyn, kwam altijd wat later binnen, op haar pantoffels, met warrig haar, nog half in dromen. Ze deed dan alsof ze elke keer verbaasd was.
‘O jee,’ zei ze dan, met een hand op haar borst als een toneelactrice. ‘Thomas. Alweer?’
Hij keek op vanachter zijn mok met dezelfde scheve grijns die hij op elke foto van de afgelopen vijftig jaar had gehad. ‘Het is zaterdag’, antwoordde hij, alsof dat alles verklaarde.
