‘Sophia, weet je nog wat ik je ooit vertelde? Als we ooit te moe worden, trekken we ons terug in het toevluchtsoord van Street Jude.’
Ik glimlachte en legde mijn hoofd op zijn schouder.
“Ik herinner het me nog. Maar nu heb ik het gevoel dat ik nergens met pensioen hoef te gaan, want waar we ook zijn, zolang ik jou en onze zoon maar vasthoud, heb ik mijn rust al gevonden.”
Alex omhelsde ons allebei stevig. We keken elkaar aan en in onze ogen was geen angst of pijn meer te zien, alleen liefde, begrip en een onwrikbaar vertrouwen in de toekomst.
