“Mijn liefste, ik had je dit jaren geleden al moeten vertellen, maar ik had de moed niet. Vijfenzestig jaar geleden dacht ik dat ik dit geheim voorgoed had begraven. Maar jij verdient de waarheid.”
De brief vervolgde met instructies.
De sleutel opende Garage 122 op een adres aan de andere kant van de stad.
‘Alles is er,’ schreef hij.
De garage die decennialang geheimen bewaarde.
Ik was er niet klaar voor om onder ogen te zien wat Harold verborgen had gehouden.
Maar ik ben toch gegaan.
Het garageterrein leek stil te staan in de tijd, met rijen oude metalen deuren die zich uitstrekten over het gebarsten wegdek.
Toen ik Garage 122 opende, hing er een sterke geur van oud hout en papier in de lucht.
Midden in de garage stond een grote houten kist, bedekt met stof en spinnenwebben.
Binnenin bevonden zich:
-
kindertekeningen samengebonden met een lint.
-
verjaardagskaarten gericht aan Harold
-
schoolcertificaten
-
tientallen brieven
Elke brief was ondertekend met dezelfde naam:
Virginia.
