Ze begon meteen met therapie. In het begin waren de sessies zwaar. Ze sprak nauwelijks. Maar week na week veranderde er iets. De nachtmerries kwamen minder vaak voor. Haar tekeningen waren niet langer somber; ze waren gevuld met zonneschijn, bloemen en bootjes op helderblauw water.
En toen, op een ochtend, hoorde ik het weer. Haar lach. Dat geluid vulde het huis op een manier waarvan ik vergeten was dat die mogelijk was.
Op een zondagmiddag waren Emma en ik op de boot. De zon ging onder en kleurde de hemel goud en roze. Het water glinsterde onder ons.
Emma keek me aan. « Oma, denk je nog wel eens aan papa? »
Ik haalde diep adem. « Ja, lieverd. Ik denk wel eens aan wie hij vroeger was. Maar je vader heeft zijn eigen keuzes gemaakt. »
Ze zweeg even en vroeg toen: « Denk je dat hij ooit echt van ons heeft gehouden? »
Mijn hart brak. Ik trok haar dicht tegen me aan. ‘Ik denk dat hij een ander pad heeft gekozen, schat. Maar dat verandert niets aan wat wij hebben. We hebben mensen die echt om ons geven, en we hebben elkaar.’
Ze sloeg haar armen om me heen en legde haar hoofd tegen mijn borst.
Ik keek naar de horizon. Robert, ik hoop dat je trots bent. Ik heb haar in veiligheid gebracht.
Emma deinsde achteruit en glimlachte naar me, haar ogen helder en stralend. « Ik hou van je, oma. »
“Ik hou ook van jou, Emma.”
Haar lach galmde over de baai, gedragen door de warme zeebries. We hadden de moeilijkste dagen denkbaar doorstaan, maar nu waren we eindelijk vrij om samen verder te gaan.
Als je soortgelijke verhalen van oma’s hebt gehoord of zoiets zelf hebt meegemaakt, zwijg dan niet. Deel je ervaring. Waarschuw anderen. Blijf waakzaam. Blijf in contact.
Vind je dit bericht interessant? Geef dan een like en deel het.
