Ze vertelden me dat ze al een plan hadden opgesteld. Ze wilden een met bomen omzoomd wandelpad aanleggen naar de ingang van de kantine – een rustige plek om te zitten, een plek die ze ‘Lorraine’s Weg’ wilden noemen. Iets in mij, iets dat jarenlang was onderdrukt, brak eindelijk open. Deze kinderen hadden zich niet alleen schuldig gevoeld; ze hadden een behoefte aan verandering gevoeld.
‘Ze zou jullie sowieso te eten hebben gegeven,’ zei ik tegen hen.
Die avond ging ik naar huis, naar het lege huis. Ik ging aan de keukentafel zitten, waar haar lege koffiemok nog steeds stond. Ik keek naar de lege schorthaak aan de muur en fluisterde in de stilte: ‘Ze gaan bomen voor je planten.’ Ik denk graag dat ze me hoorde. Ze leerde me hoe ik moest volhouden, hoe ik moest vergeven en hoe ik openlijk moest liefhebben. En misschien, als ik mijn best doe, kan ik ook iemands poolster worden.
