De stilte in die gymzaal was het luidste geluid dat ik ooit heb gehoord. Ik vertelde hen dat zij mijn ‘poolster’ was, het licht dat ik volgde in elke donkere nacht. ‘Ze is vorige week overleden’, besloot ik, terwijl ik de mensen op de eerste rij recht in de ogen keek. ‘Ze heeft me niet in deze jurk kunnen zien, maar ze heeft me alles gegeven wat dit moment mogelijk heeft gemaakt. Ze deed ertoe. En als jullie vanavond één ding onthouden, laat het dan dit zijn: als iemand je vriendelijkheid toont, lach dan niet. Want op een dag zul je beseffen dat het het sterkste was wat je ooit hebt meegemaakt. En misschien, heel misschien, zul je dan wensen dat je ‘dankjewel’ had gezegd.’
Ik deinsde terug in een stilte die zo diepgaand was dat het aanvoelde als een fysieke last. Toen begon langzaam het applaus – niet het uitbundige gejuich van een schoolbijeenkomst, maar een gestaag, ingetogen geklap dat klonk als een collectieve verontschuldiging.
In de gang daarna werd ik aangesproken door Brittany en de anderen. Ze hadden rode ogen en waren klein geworden, hun zelfvertrouwen was verdwenen door de spiegel die ik hen had voorgehouden. ‘We waren zo gemeen,’ fluisterde Brittany. ‘We dachten dat het onschuldig was. Het spijt ons zo.’
