Mijn naam is Camille. Ik ben verpleegkundige.
Tijdens de laatste maanden van haar leven ben ik bij mijn grootmoeder ingetrokken om dagelijks bij haar te kunnen zijn.
Gezamenlijke maaltijden, gesprekken tot diep in de nacht, simpele gebaren: onze band is sterker geworden, los van materiële overwegingen.
Toen Naya’s vraag gesteld werd, volgden de antwoorden elkaar in rap tempo op: breng haar naar een opvangcentrum, zoek snel een oplossing.
Niemand wilde de taak echt op zich nemen.
Niemand… behalve ik.
Mijn appartement is bescheiden, mijn budget beperkt. Maar dat maakte niet uit. Ik kon het niet opgeven.
Het geheim verborgen in een eenvoudige ketting.
Een paar dagen later, toen ik het medaillon aan Naya’s ketting onderzocht, ontdekte ik een klein sleuteltje erin, samen met een adres.
Geïntrigeerd ging ik naar de automatische bagageopslag op een treinstation.
