‘Nee,’ zei ik. ‘Zolang we hem herinneren, is hij hier.’
Ik stond daar, de zeebries verkoelde de hitte van Florida. Ik was thuisgekomen in een tragedie, maar ik had een toekomst gevonden. Ik had een zoon verloren, maar ik had een jongen gevonden die een moeder nodig had.
Jennifer zat in een cel. Mark had rust gevonden. En ik had een nieuwe missie.
‘Klaar om naar huis te gaan, kolonel?’ vroeg Ethan, terwijl hij zijn kleine hand in de mijne schoof.
Ik kneep in zijn hand en voelde zijn levenspuls, sterk en gestaag.
‘Ja, Ethan,’ zei ik. ‘Missie volbracht. Laten we naar huis gaan.’
Als je ooit hebt moeten vechten voor de mensen van wie je houdt, of als je hoop hebt gevonden op de donkerste momenten, laat het me dan weten in de reacties. En onthoud: soms is het einde van het ene verhaal slechts het begin van een ander.
