Ik ben ook op andere vlakken in mijn leven op zoek gegaan naar manieren om iets goeds te doen. Of het nu gaat om een grotere fooi in het plaatselijke café of om een buur te helpen met de boodschappen, ik heb me gerealiseerd dat vriendelijkheid een spier is. Hoe meer je hem gebruikt, hoe sterker hij wordt, en hoe beter je de verborgen behoeften van de mensen om je heen begint te zien. We hebben niet veel geld nodig om een groot verschil te maken; we hoeven alleen maar bereid te zijn om te luisteren.
De les die ik die regenachtige dinsdag heb geleerd, is dat je nooit het hele verhaal kent van de persoon die voor je staat. We beoordelen mensen op hun kleding of hun omstandigheden, maar iedereen voert een strijd waar wij niets van weten. Soms is het kleinste gebaar van steun – een koekje, een vriendelijk woord, een geheime bijdrage – genoeg om iemand de kracht te geven om door te gaan. We zijn niet zomaar individuen; we vormen een gemeenschap en we moeten voor elkaar zorgen.
