Ik stopte even bij Subway voor het avondeten. Het was zo’n lange, regenachtige dinsdagavond in Manchester, waarop de vochtigheid dwars door je jas heen lijkt te trekken en tot in je botten doordringt. Ik wilde gewoon snel een Italiaanse BMT (Buy My Tea) en een rustig hoekje om even bij te komen voordat ik terugging naar mijn appartement. De winkel was vrijwel leeg, op drie kinderen na die voor me bij de kassa stonden. Ze leken een jaar of tien, elf te zijn, gekleed in oversized hoodies en schoolbroeken die hun beste tijd hadden gehad.
Ik keek toe hoe ze zorgvuldig hun geld bij elkaar legden, verfrommelde biljetten en plakkerige koperen munten uit hun zakken haalden. Ze fluisterden intens, telden en hertelden het wisselgeld op de roestvrijstalen toonbank. Het was duidelijk dat ze probeerden te kijken of ze genoeg hadden voor een broodje van 30 centimeter om samen te delen. Er was iets heel serieus aan de manier waarop ze samenwerkten, ervoor zorgend dat elke cent geteld werd. Uiteindelijk schoven ze de stapel met een hoopvolle blik naar de kassier.
Toen hoorde ik een van hen, een magere jongen met warrig blond haar, zuchten en zeggen: « Niet genoeg voor een koekje. » De andere twee keken naar de grond, hun schouders zakten een beetje. Het was maar zo’n kleinigheid, een chocoladekoekje, maar op dat moment voelde het alsof de wereld hen het enige lekkernij dat ze zo graag wilden, had ontzegd. Ik voelde een steek in mijn hart, toen ik me herinnerde hoe het was om die leeftijd te hebben en elke cent te moeten tellen om je normaal te voelen.
