Maxwell zakte in zijn stoel. Juliana slaakte een verontwaardigde kreet.
Ik liep het gerechtsgebouw uit, de felle zon van Seattle in. Maxwell probeerde me op de parkeerplaats aan te spreken, maar ik hield gewoon mijn telefoon omhoog en begon te filmen. Hij deinsde achteruit, vloekend, en stapte in de auto van zijn moeder.
Ik belde mijn vader. « We hebben gewonnen. »
‘Ik heb er nooit aan getwijfeld,’ zei hij, zijn stem trillend van emotie.
Die avond zat ik met Nora op de veranda. We aten ijs rechtstreeks uit de bak.
‘Komt papa nog naar huis?’ vroeg ze, terwijl ze de chocolade van haar lepel likte.
‘Nee hoor, schatje,’ zei ik, terwijl ik haar haar gladstreek. ‘Maar het komt wel goed. Gewoon wij tweeën.’
“En opa en oma?”
“En opa en oma. En tante Alicia.”
Mijn telefoon trilde. Het was een berichtje van Bo. Ik had de ring net bij haar ouders laten liggen. Ik verhuis volgende maand naar Chicago. Een frisse start.
Ik glimlachte en typte terug. Goed zo, Bo. Kijk niet achterom.
Ik keek naar de lege stoel naast me. Twee jaar lang had ik die gedeeld met een spook, een leugenaar, een parasiet. Nu was hij gewoon leeg. En in die leegte was ruimte voor iets nieuws. Vrede. Zelfrespect.
Ik was niet meer te manipuleren. Ik was onbreekbaar.
En eerlijk gezegd? Die chocoladetaart die ik van de vloer at, was het lekkerste wat ik ooit heb geproefd.
Als je meer van dit soort verhalen wilt lezen, of als je wilt delen wat jij in mijn situatie zou hebben gedaan, hoor ik dat graag. Jouw perspectief helpt deze verhalen een groter publiek te bereiken, dus aarzel niet om te reageren of te delen.
