Op mijn verjaardag bezocht ik in mijn eentje het graf van mijn opa.
‘Ik heb het goed gedaan,’ zei ik hardop. ‘Ik denk dat je trots op me zou zijn.’
De wind waaide door de bomen, en even leek dat een voldoende antwoord.
Als ik één ding heb geleerd van dit alles, is het dat kracht niet altijd confrontatie betekent. Soms betekent het voorbereiding. Soms betekent het weglopen zonder de deur dicht te slaan.
Je mag jezelf beschermen. Je mag om hulp vragen. En je mag nee zeggen, zelfs tegen de mensen die je hebben opgevoed.
Ik ben niet langer alleen. En ik hoefde mijn eigen kracht niet op te geven om erbij te horen.
