Ik zou door dat gangpad zijn gelopen. Ik zou een huwelijkscontract hebben getekend. Ik zou mijn leven, mijn kredietwaardigheid en mijn toekomst wettelijk hebben verbonden aan een roofdier.
Ik zou de vrouw van een crimineel zijn geweest. Ik zou met zijn schulden opgescheept hebben gezeten. Ik zou in de val zijn gelopen.
De operatie waar ik zo’n hekel aan had, de pijn die ik vervloekte, de vertraging waar ik tegen vocht – het was alsof het universum me bij de schouders greep en me van de rand van een klif terugtrok.
Mensen zeggen vaak: « Alles gebeurt met een reden. » Ik weet niet of dat altijd waar is. Soms gebeuren er gewoon nare dingen.
Maar één ding weet ik zeker: stilte is een antwoord. Verwarring is een antwoord. Gebrek aan respect is een antwoord.
Als je dit leest en je zit in een relatie waarin je het gevoel hebt dat je constant auditie moet doen voor de liefde van je partner… als je je een buitenstaander voelt in je eigen leven… luister dan alsjeblieft naar dat ongemakkelijke gevoel.
Probeer het niet weg te praten. Probeer het niet te verbloemen.
En als je ooit te laat bent – een vlucht mist, een vergadering mist, een afspraak mist – vervloek dan niet het universum.
Haal diep adem. Kijk om je heen.
Want soms is te laat komen de enige manier om precies op de juiste plek aan te komen.
Ik verloor die dag in de tuin geen echtgenoot. Ik kreeg mijn leven terug. En geloof me, het is een prachtig leven.
